Archive | Myśli nieokiełznane RSS for this section

Myśl dnia

Zalać zupę betonem goryczy.

Dam ci jedno takie słowo

Filmowy ojciec rzuca filmowemu synowi znaczący filmowy cytat. Cytat tak ważny, że w urojonym życiu aktora przewija się przez cały film. To słowem wstępu. Twoje zadanie polega na tym aby zabawić się w filmowego ojca i zastanowić się jak brzmiałby Twój znaczący filmowy cytat.

Może rzucić banałem typu “jesteś zajebisty”. A może trzeba się pofatygować i sięgnąć po podręczny słownik człowieka patetycznego® i spróbować tekstu typu “za Tobą pójdą miliony”? Jakie słowa mogłyby być dla młodego człowieka na tyle ważne aby je zapamiętał? A może to kwestia chwili, a nie słów?

Nie pamiętam aby ktoś pozostawił mi w głowie znaczący filmowy cytat. Właściwie to nie ma takiego zdania, które przewija się przez film mojego życia. Chyba będę musiał sam se jebnąć motyw przewodni.

Jump style biatch

Poniekąd jestem fanem pewnego stylu zwanego jump style. Ot takie skoczne coś, co moje nogi robią każdego dnia podczas pracy. Odkryłem, że jest prosty sposób na to jak stać się mistrzem w tej dziedzinie.
Przepis jest prosty – trzeba przez całą zimę chodzić w ciężkim obuwiu (glany FTW!), po czym na wiosnę przełączyć się na obuwie “lekkie”. Jump style gwarantowany.

KFC / McDonald self ban

Podobnie jak w przypadku FB nadszedł czas aby porzucić restauracje KFC i McDonald. Powodem jest niskiej jakości kupa, produkowana na bazie składników pochodzących z wymienionych restauracji. Jestem prostym człowiekiem i wyznaję proste zasady. Jedną z nich jest stara ludowa mądrość (a może instynkt), że jeśli kupa jest zła to coś się dzieje.

Owszem dzieje się. Organizm nie jest już w stanie prawidłowo trawić tego jedzenia (he, chciałoby się powiedzieć “gówna”). Skoro nie trawi to wydala. Skoro to nie jest przetrawione, a jest wydalane możecie się domyśleć jaką konsystencję posiada.

Postanowienie jest proste. Porzucam posilanie się wątpliwej jakości jedzeniem z wyżej wymienionych restauracji. Nie oznacza to, że przechodzę na zdrowy tryb odżywiania się (właściwie samo porzucenie tych restauracji jest przejściem na zdrowszy tryb życia). Nie oznacza to, że ban jest całkowity i absolutnie święty. Pozostawiam sobie furtkę na posiłki w bardzo naglących sytuacjach, oraz okazjonalne picie kawy (no nie wmówicie mi, że ich kawa również ma domieszkę mięsa).

Po raz kolejny wychodzi na to, że kupa jest kwintesencją ludzkiego życia.

Tak… to jest kupa. To jest odpowiedź. Od tysięcy lat wszystkim cywilizacjom, kulturom i religiom, wielkim wojnom i rewolucjom, najwybitniejszym ludziom na świecie zawsze towarzyszy kupa. Teraz rozumiesz… to jest życie. Mnie oszukasz, przyjaciela oszukasz, mamusię oszukasz, ale życia nie oszukasz.

Przeszłość

To kim jestem, kim byłem i będę jest pewnym procesem. Procesem, który uwzględnia wszystko co się wydarza wokół mnie, choć w żaden sposób nie jest zdefiniowany. Zaryzykuję i stwierdzę, że ten proces w uproszczeniu opisuje pewna funkcja f(x), która wyraża “jakość” życia względem czasu. Na wykresie tej funkcji są zaznaczone wszystkie wzloty i upadki. Wszystkie ekstrema lokalne (czyli “górki” wzlotów i “dołki” upadków) są pewnymi punktami kulminacyjnymi (nazwę je kamieniami milowymi).

Pamiętam kamienie milowe. Nie pamiętam linii łączących kolejne punkty. Czy to znaczy, że były one bez znaczenia? Jednak to one doprowadziły do kolejnej zmiany w moim życiu. Czy w tym wszystkim chodzi o to aby odbijać się od kolejnych punktów, lecz zapominać drogę jaka do nich prowadziła? Czy zapamiętane punkty kulminacyjne wystarczą do tego aby decyzje podejmowane “na linii” były uważniejsze?

Prawda nas wyzwoli

Można powiedzieć, że wychowałem się w kulturze hackerskiej. Dążenie do Prawdy było jednym z celów jakie chciałem osiągnąć. Polegało to głównie na tym aby zdobywać wiedzę. Widzę, która pozwalała wykradać fragmenty Prawdy z miejsc, do których normalnie dostępu nie było. Hackerem nigdy nie zostałem, ale Prawda od tamtych lat zawsze mi towarzyszy. Jest kochanką, tajemnicą, czymś niezgłębionym i zawsze szalenie interesującym.

Jest też szmatą, mniejszością, archaizmem. Przez ostatnie lata prawda przestała być ważna. Nie mówię tutaj o mnie, lecz o tym co się dzieje w świecie. Wszyscy walczą o prawdę, ale walczą o swoją wersję prawdy. Właściwie to ta jedyna Prawda przestała mieć znaczenie. Owszem, istnieje. Jest z nami i nigdy nas nie pozostawi. Jednakże Prawda jest mało atrakcyjna. Nawet jeśli ktoś będzie miał okazję ujrzeć tę piękną kobietę to jedyną reakcją będzie jej dokładne “obczajenie” po czym uwaga zostanie zwrócona na piękniejsze kobiety.

Śmiem twierdzić, że większość działań, które podejmujemy wcale nie jest spowodowana dążeniem do poznania Prawdy. Bardzo dobrym przykładem jest słynny już Smoleńsk. Chcemy poznać Prawdę? A kogo ona obchodzi? Lepiej wykorzystać kłamstwa krążące wokół niej tak aby zyskać jak najwięcej. Co nam da poznanie Prawdy. Co ono zmieni? Zmieni? Naprawdę zmieni? Naprawdę wierzysz w to, że Prawda którą poznasz sprawi, że system się załamie? Serio?

Kiedyś wierzyłem, że tak będzie. “Prawda was wyzwoli”. Kiedyś, gdzieś usłyszałem taką ładną sentencję. Poznałem fragmenty Prawdy. Każdy z nas może je poznać. Na przykład Prawda dotycząca Monsanto. Och ironio, prawda, że jest to szokujące? Tą Prawdę zna wielu (sądząc po oglądalności na YT to mowa o co najmniej 165 tys. osób). Uratowała ona ofiary tej korporacji? Doprowadziła do zapaści firmy i skruchy managerów? No właśnie, nic się nie zmieniło.

Prawda jest tylko jedna. “Prawd” są tysiące. Są one osobiste, spersonalizowane. To są kłamstwa, które poparte dobrymi argumentami mają pozory prawdy. Niewielu poszukuje Prawdy. Nawet jeśli ją znajdą to pozostanie ona czysto osobista. Dla innych będzie kłamstwem, a dla Ciebie będzie najważniejsza, bo jedyna i prawdziwa. Poznasz ją i zrozumiesz, że nie ma już potrzeby przekazywania innym, bo zostanie odebrana jako kłamstwo.

W świecie relatywnym wszystko jest kłamstwem. Jeśli jakakolwiek Prawda ma nas wyzwolić to tylko ta absolutna. W jej odnalezieniu nie pomogą nam żadne komisje, detektywi ani media. Musimy ją odnaleźć sami. Najpierw musimy odnaleźć naszą Prawdę świata relatywnego, aby zrozumieć, że jest coś bardziej rzeczywistego niż to do czego dążyliśmy.

Prawda, że to jest skomplikowane?

Myśl nieokiełznana: syreny

W święta udało mi się obejrzeć najnowszą część Piratów z Karaibów. W tej części udało się ulokować takie cudowne stworzonka, z którymi nie wiadomo co robić (ni to zjeść, ni to wykorzystać). Mowa o syrenach.

W filmie zostały przedstawione jako piękności z rybim ogonem zamiast nóg (przecież tak wygląda syrena, nie?). Ciekawe było natomiast to, że gdy taka syrena dotykała ziemi od razu traciła ogon. Właściwie to ten ogon się rozpuszczał odsłaniając zgrabne nogi. Po ponownym kontakcie z wodą ogon wracał, umożliwiając stworzeniu zgrabne popierdzielanie w wodzie.

No i mnie naszła taka rozkmina. Co się wydarzy, jeśli syrenka chodząca po ziemi (czyli w teorii nie powinna mieć płetwy) nagle się podnieci i zrobi jej się mokro między nogami?

Pimp da lajf

Pamiętam, że 7 lat temu byłem zachwycony programem o nazwie “Pimp my ride“. Wszystkie te ekrany telewizorów, konsole, pralki, głośniki i inne badziewia wydawały się być naprawdę fajne. Po każdym odcinku marzyłem o tym aby mieć w zagłówku ekran LCD, a w bagażniku ukrytą konsolę. Marzyłem o tym, żeby wrzucać pranie do samochodu, a wieczorami rozpalać kominek w bagażniku. Pragnąłem również posiadać tą zajebistą kanapę, na której mógłbym sobie leżeć w czasie jazdy samochodem.

Wtedy było to bardzo fajne. Fajne, ale również bezużyteczne. Przerobione samochody często nie posiadały bagażnika, a ekrany w zagłówkach były przeznaczone dla kierowców jadących z tyłu. Wszelkie bajery były tak naprawdę zbędne.

Jednak z punktu widzenia programu sprawa była prosta. Przerobiony samochód ma się świecić, powalać ekstrawagancją i być unikalnym rozwiązaniem. Monitory i konsole były ważne aby pokazać przepych, wszelkie dodatki niestandardowe (wanna, kominek, etc) były po to aby pokazać, że da się zrobić. Wszelkie dodatkowe prezenty były przejawem tego, że raper też człowiek i serce (i gotówkę) posiada.

Tak jak wspomniałem problem tylko w tym, że to wszystko jest tylko pozorne. Siedem lat temu myślałem, że te wszystkie rzeczy były naprawdę potrzebne. Teraz wiem, że to był tylko bajer, który nie przynosił żadnego pożytku.

Paradoksalnie dochodzę do wniosku, że teraz jest podobnie. Sztucznie kreuje się nasze potrzeby. Sami chwalimy się tonami bezużytecznych (w codziennych sytuacjach) gadżetów, jednak cieszymy się z ich posiadania. Mamy błyskotki, które przestają świecić po pierwszym użyciu, ale ważne, że chociaż raz się zaświeciły.

Nawet mój pieprzony smartfon jest zbiorem tylu pożytecznych rzeczy, a ma problemy z tą najważniejszą – możliwością przeprowadzenia rozmowy głosowej. Tylko czy to ważne? Rozmawianie przez telefon jest tylko dodatkiem. Przecież poza tym potrafi nagrywać filmy w HD, robić za nawigację, sterować lodówką, moim portfelem, oraz powiadamiać znajomych o tym gdzie jestem. Przecież to się teraz liczy co nie?

Czy przez ostatnie lata zatraciliśmy pragmatyzm? Konsumencka chęć posiadania przerosła zdrowy rozsądek? Po co inwestować w rzeczy zbędne, które poza wspaniałym wrażeniem nie służą niczemu konkretnemu? Czy warto inwestować nasze pieniądze w powiększanie wirtualnego ego?

Myśl dnia

W kwadratowym kubku, kwadratowy wir.

Dowiodłem tego. Empirycznie.

Miniblog: Subiektywny paradoks czasu

Gdy jestem przekonany, że się spóźnię udaje mi się przyjść prawie na czas. Gdy jestem pewien, że zdążę często przychodzę spóźniony.